Pierwsze zegary z kukułką z Czarnego Lasu

Już w połowie XVIII wieku wiele małych warsztatów zegarmistrzowskich w Schwarzwaldzie produkowało drewniane zegary z kukułką. Tło tego rozwoju stanowi sukces zegarmistrzostwa opartego na drewnie w tym regionie. Między około 1750 a 1780 rokiem zegarmistrzom udało się znacząco uprościć proces produkcji, dzięki czemu produkty ze Schwarzwaldu pozostały najtańszymi zegarami ściennymi na świecie aż do końca XIX wieku.

Solidne drewniane zegary były pierwszymi czasomierzami, które na szeroką skalę trafiły do mieszkań i domów zwykłych ludzi. Po raz pierwszy szerokie warstwy społeczne mogły pozwolić sobie na posiadanie zegara.

Znaczny spadek ceny wynikał z umiejętnej oszczędności czasu pracy i materiałów. Mieszkańcy Schwarzwaldu uprościli konstrukcję zegarów, zaczęli stosować maszyny i podzielili pracę przy ich wytwarzaniu. Od dwunastu do dwudziestu czterech wysoce wyspecjalizowanych rzemieślników – od budowniczych stelaży, przez odlewników dzwonów i kół, aż po wytwórców łańcuchów oraz malarzy tarcz – dostarczało właściwemu zegarmistrzowi niezwykle wydajnie wyprodukowane części. W ten sposób w ciągu trzech dekad do 1780 roku udało się zwiększyć liczbę zegarów produkowanych przez jednego zegarmistrza około pięciokrotnie: z jednego zegara tygodniowo do jednego dziennie. Dzięki niskiej cenie popyt na zegary ze Schwarzwaldu gwałtownie wzrósł, co doprowadziło do powstania licznych małych warsztatów w regionie wokół Furtwangen.

Około 1840 roku w Schwarzwaldzie istniało około tysiąca takich warsztatów, w których cztery do pięciu tysięcy ludzi budowało rocznie około pół miliona zegarów. Szacuje się, że tylko w pierwszej połowie XIX wieku na Schwarzwald przypadała około jedna trzecia światowej produkcji zegarów – wliczając w to zegarki kieszonkowe.